و الدرجة الثانية : درجة الأمن ؛ و هو أمن العبد من فوت المقدور و انتقاص المسطور ؛ فيظفر بروح الرضا ، و إلّا فبعين « 1 » اليقين ، و إلّا فبظلف الصبر . اين درجه بعد از درجهء اولى است . چرا كه كسى كه نااميد شد از مقاوات احكام و تغيير او ، ايمن مىشود از فوات مقدور و نقصان چيزى كه نوشته است او را خداى تعالى و مسطور كرده است او را در لوح محفوظ . پس اگر فانى شده است ارادهء او در ارادهء حق‌ّتعالى و محو شده است ، ظفر يافت به روح رضا و استراحت يافت هميشه . و الّا رستگار شد و فيروزى يافت « به عين اليقين » - يعنى به مطالعهء احكام خداى تعالى و معاينهء قدرها و ترك اعتراض - و اگر [ چه ] باقى مانده باشد در او بقيّه‌اى از اراده‌اش و نرسيده باشد به مقام رضا . پس اگر نبوده باشد موفّق از براى عيان ، و ليكن جمع كرده است در علم مرتبهء ايقان يا قوّت ايمان را ، مخصوص شد به « ظلف صبر » - و ظلف تنزّه نفس و تطهّر اوست از رذايل « 2 » ، مثل « جزع » و « طيش » و امثال ايشان - و صبر لطفى است از خداى تعالى در حقّ او و فضيلتى كه مستحقّ مىشود به او مدح و تعظيم را ، و روزى مىكند خداى تعالى به آن فضيلت او را ثواب عظيم ؛ پس محروم نمىشود از روى كمال و كرامت از خداى تعالى . و از شأن لطف الهى به او آن است كه هروقتى كه او قادر نشود بر مقامى اعلا ، مىيابد تحت او مقامى كه خالى نيست در او از لطف مايى و كرامتى كه تخصيص يافته است او به آن كرامت ، و ثنا كرده است بر او به اين تخصيص و بشارت داده است او را ، همچنان‌كه ثنا كرده است بر صابران و بشارت داده است ايشان را و مدح كرده است ايشان را در نود و شش موضع قرآن مجيد .

--> ( 1 ) . اصل : به عين . ( 2 ) . اصل : رذايل .